وای باران ......

 

   باران

 

شیشه ی پنجره را باران شست .

 

از دل من اما...

 

-- چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

 

آسمان سربی رنگ...

 

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ...

 

می پرد مرغ نگاهم تا دور ...

 

وای باران..

 

         باران...

 

پر مرغان نگاهم را شست

 

خواب رویای فراموشیهاست !

 

خواب را دریابم

 

که در آن دولت خاموشیهاست.

 

من شکوفایی گلهای امیدم را در رویاها میبینم

 

و ندایی که به من میگوید :

 

" گرچه شب تاریک است

 

   دل قوی دار

 

    سحر نزدیک است "

 

دل من در دل شب

 

خواب پروانه شدن میبیند.


 

نوشته شده توسط مریم و امیر در دوشنبه هشتم مرداد 1386 ساعت 16:34 موضوع | لینک ثابت